martes, 15 de mayo de 2012
SALVATIERRA-CABREIRA HISTORIAS DE. EL PUENTE DE FILLABOA
El 2 de Noviembre de 1615 se presentan ante Don Diego de Orozco, corregidor de la villa de Bayona, las condiciones dadas por Gaspar d Arce Solórzano para la reconstrucción del puente de Fillaboa, en Salvatierra de Miño, Pontevedra. El puente de Fillaboa se encuentra sobre el Rio Tea en la ribera baja del Miño, en el camino que une Tuy con Ribadavia. El origen de esta via parece ser de época romana como supone Ferreira Priegue podría tratarse de uno de los pasos de la via XX que unía Braga con Astorga.La historia del puente depende directamente de la historia de la villa. Salvatierra tuvo y tiene la característica de ser una plaza fronteriza en las proximidades del Miño, lo que le permitió jugar un papel estratégico importante. Esta particularidad convierte al puente en una pieza clave para las comunicaciones y un objetivo destacado de los enfrentamientos entre gallegos y portugueses.Los sucesivos choques obligaron a su reconstrucción en varias ocasiones y la de 1615 fue una de las que tuvieron un peso mayor. Las transformaciones posteriores que debió de sufrir dependieron directamente de la guerra contra Portugal (1640-1659).
En 1643 se produjo la ocupación de Salvatierra. El ejercito mientras no se terminaba el fuerte de Santiago de Aytona, en las proximidades del Tea, configuró una serie de fortificaciones alrededor del puente que cortarían el paso del ejército portugués hacia Tuy. Estas noticias entresacadas ponen de manifiesto la importancia de la construcción. La fábrica actual no conserva indicios de la época romana. Se trata de un puente de cuatro arcos y rasante muy levemente alontada, con una longitud total aproximada de unos 75 metros y un ancho comprendido entre 4,20 y 4,70 metros. De los cuatro arcos, el central es de directriz circular, mientras que los tres restantes presentan una forma apuntada, destacando el de la margen izquierda.
El documento con las condiciones de Gaspar de Arce habla de un puente con cinco arcos en lugar de cuatro, de ellos el central es de 35 pies de alto y los laterales de 24 y 12 pies respectivamente, y dos arquillos para desaguar junto a la calzada vieja que lleva a la villa. Aguas abajo,, en los cuatro pilares centrales se habrían de colocar cuatro estribos con " Punta tusa y triángulo para que corten y desvíen la fuerza del agua" y aguas arriba otros tres estribos de las mismas características. Sobre ellos se dispondrían diez desvíos para facilitar el paso de los carros y las gentes. La obra se completaría con la reconstrucción de la calzada y la edificación de los paredones aguas arriba y aguas abajo.
En el contrato se estipula que tanto los frontis de los arcos como los estribos y los lados del puente han de ser de cantería nueva o reaprovechada lo que justificaba que en las dovelas de los arcos de acceso se aprecie un despiece diferente. Toda la construcción debía ser de buena piedra de perpiaño sin que se utilizase ni barro ni cantos.
El costo de la obra se elevaría a 1.500 ducados, pagados en quintas partes.
Gaspar de Arce Solórzano es, en estos momentos, aparejador de la Catedral de Santiago y estaba al frente de las obras de la capilla de San Jacinto, en el convento de Santo Domingo. Es posible que estos encargos junto a su estado de salud le obligaran a confiarle la obra del puente a Domingo Alvarez, aparejador de San Martín Pinario, que debió ejecutarla según sus trazas.
Bibliografia: Juan de Herrera Y Su Influencia: Actas Del Simposio, Camargo, 14-17 Julio 1992 Escrito por Miguel Ángel Aramburú-Zabala Higuera,Javier Gómez Martínez,Fundación Obra Pía Juan de Herrera,Universidad de Cantabria
viernes, 11 de mayo de 2012
HISTORIAS DO CONDADO-SALVATERRA. O fuxido Manuel González Fresco, alias o Fresco nos Montes do Condado.
![]() |
| Maquis Galicia-Leon- Imagen del sitio:videotecaalternativa.net |
Os montes de Salvaterra e da Comarca do Condado por extensión, foron testigos nos días que sucederon a guerra civil española das andainas de unha forxa de homes que no acataron a novo réximen imposto polas armas. Entre eles, estaba Manuel González Fresco, alias "Fresco".Había participado na creación do Partido Socialista local de Ponteareas. Sua historia comeza no intre en que decide, tras coñocer as novas da lectura do bando militar en Vigo, sumarse as tropas afins a república coa intención de axudar a manter o goberno lexítimo. A partires de eiquí comeza unha odisea que o manten fuxido polos montes do Condado-Paradanta o longo de sete meses nos que se convirte nun pesadelo para as forzas franquistas. A garda civil da época, xunto con partidas falanxistas deron cabo del no monte Saramagoso de Pontareas e acabaron de este xeito, coa epopeia dun home que loitou ate a súa morte pola causa que el consideraba xusta. O seu recordo adquiriu a dimensión dun mito local. O documento adjunto en PDF do Instituto de Estudos Vigueses de Xoan C. Abad, aporta valiosa información sobre as andanzas dun dos primeiros guerrilleiros en terras do Condado-Paradanta
Manuel González Fresco, Enciclopedia Galega. Tomo 16 pag 109
Manuel González Fresco, memoria dun fuxido. Por Victor Fernández Freixanes. Publicado en Vigo por Edicións Xerais en 1980.
Instituto de Estudios Vigueses, Manuel González Fresco. Un fuxid entre la realidad y el mito. Por Xoan C. Abad Gallego.
En ese enlace con la hemeroteca del ABC, la noticia habla con manifiesta exageración: " Bajo el mando del famoso tirador de Vigo Manuel González Fresco, que desde la cadena montañosa de Vigo a Puenteareas les abre una inagotable sangría en Hombres, víveres, municiones y pertrechos. Les ha ido a buscar hasta las mismas puertas de Vigo para llevarse un hospital completo, con los médicos, enfermneras y practicantes
jueves, 10 de mayo de 2012
LA CRISIS SEGÚN EINSTEIN
Esta crisis no es plato de buen gusto. Y si no que se lo
pregunten a toda esa gente lastrada por un ánimo granítico, como expiando una
culpa que ni siquiera es suya, bajo las amenazas informativas de los heraldos
políticos de la información(prensa-r-comprimir-extorsionar) que auguran que viene el coco disfrazado de
justiciero de lehman Brothers. Las crisis, ya se sabe, nos arrebatan muchas cosas
innecesarias, incluida la ilusión que no siempre se nutre de ideas pragmáticas.
Inmerso en ella-nadie se salva- la padezco con mayor rigor en las
manifestaciones de “otro” que activan los resortes de mi empatía.
A comienzos de semana me visitó José Manuel,
un amiguete que no ha podido hacer frente a la onerosa hipoteca de su casa y
está en proceso de expropiación por el banco, (véase también ixodoidea) . En lo
que a mí respecta, la verdad es que tengo suerte, porque mi vivienda es una
herencia de mis padres y salvo tributar a hacienda, pocos riesgos se derivan de
su usufructo. José Manuel está hecho polvo y la idea de un desarraigo abocado
al arrendamiento con casero, me cuenta que le deprime. Desestimo la idea, por
inconveniente, de comentarle -para relativizar
su desgracia- algo sobre la indigencia de los sin techo y la pernocta sobre sábanas de cartón bajo las pilastras
de un puente, que a mayor inri, no
sea patrimonio de la Unesco.
A media mañana he
recibido otra visita. Esta vez ha venido mi primo que está en horas bajas
porque después de veinte años de abnegados servicios a su empresa, esta le ha
señalado la puerta y le ha dicho que se ponga del lado que cuelga el picaporte.
Yo para consolarlo le digo que mire la parte positiva, que ahora dispondrá de
tiempo para sus cosas y que podrá hacer como yo, quedarse plácidamente en la
cama todas las mañanas sin someterse a esos espartanos madrugones a las cinco
am. Pero este consuelo le sirve de poco a mi primo desempleado. Se preocupa por
su futuro. Lo intangible de ese tiempo, convierte en estéril la filosofía estoica
de que la falta de perspectivas, en ocasiones, puede ser tan nefasta como una
perspectiva predefinida si te conduce a donde no quieres.
Hay incluso una
vertiente de la crisis que afecta a la líbido. Así, mi hermano me confiesa a
los pies de la cama que el estrés provocado por la volatilidad del mercado
laboral, le está afectando en su parte más concupiscente -que es una palabra
muy larga para definir un síntoma que te la pone corta- y atraviesa una etapa
sexual poco activa. Yo alcanzo a entenderle porque hubo una época en la que la
privación del sexo me parecía más difícil que masturbarse en una depuradora una
mañana de invierno, pero todo es susceptible de cambios y ahora el sexo es un
pensamiento aséptico, una construcción mental que me hago observando a una
enfermera con su batín de un blanco impoluto, todo ello sin efecto catapulta.
No quiero parecer insensible. Todos tenemos derecho a
alimentar un sueño. Ya lo decía Rubén Darío: “Pues si te empeñas en soñar, te empeñas en aventar la llama de la vida”.
No, no es eso, frivolizar sobre el drama en el que vive mucha gente como
victimas colaterales de una avaricia sin cara. Es que….
……Es que esta mañana me ha visitado, Alberto, el oncólogo de
planta. Hemos charlado brevemente de trivialidades antes del informe médico
diario. Alberto está preocupado porque su automóvil de fabricación alemana le
da repetidos fallos en la centralita. La crisis ha provocado que su montaje se
haya desviado a China y los estándares de calidad han bajado. Cuando se marcha,
estiro la cabeza rapada, para ver por el ventanal del cuarto 538. Todo en
apariencia sigue igual. La crisis es posible que no sea otra cosa que un tetrix
de valores. La mía, me ha enseñado a verla como una obra en varios actos en la
que el escenario, las luces, el atrezo, apenas importa. Lo que realmente
adquiere importancia es la calidad de mi interpretación antes de que el telón
se cierre entre bastidores.
SALVATERRA, HISTORIAS DE. A Quinta de Teanes
Lémbrome cando rapaz, que un día meu pai, que é un tipo moi campechano, levoume a Quinta de Teanes. Acórdome do dono do lugar, naqueles intres o avogado Alejandro Mon, que constituía a quinta xeración por parte de unha familia con numerosos próceres entre os seus membros: así, o seu abuelo, Alejando Mon Landa membro do Congreso dos Diputados de España ou seu pai, político conservador e diputado nas cortes. Pero a min, que por entonces era un cativo, o que más me impresionou, non foron os méritos dunha rama familiar con moita prosapia,xenon os espacos axardinados da quinta de clara impronta afrancesada, súas árbores espallando arumes de Oriente medio, aquela vella sobreira, e un singular canastro tinguido coa cor das tardes do verán no solpor. Despois o paseo conducía ate o Pai Miño, que deixaba correr rumorosas e preguiceiras a suas augas entre os salgueiros e a ribeira na que me atopaba.
NOTAS HISTÓRICAS SOBRE LA CASA DE TEANES
:El antiquísimo solar de la esclarecida familia de los Ozores radica en la ilustre casa de Teanes, sita cerca de la antigua villa y plaza fuerte de Salvatierra de Miño. En dicha casa nacieron preclaros varones que prestaron grandes servicios al Rey y a la Patria.
Entre ellos sobresale don Juan Rodríguez de Novaes y Ozores, que fue dueño de la misma casa y de la de Alcabra, situada cerca de ésta. D. Juan Rodríguez de Novaes se casó con doña Isabel Rodríguez de Sosa y tuvieron por hijos a D. Vasco Ozores, que heredó la casa de Teanes, y a doña Constanza Rodríguez de Noval, que se casó con D. Gonzalo Avalle, que llevó Alcabra.
D. Vasco tomó el apellido Ozores, último de los paternos y contrajo matrimonio con doña Ana Peláez o Páez de Sotomayor, de la ilustre casa de este apellido.
Estos tuvieron varios hijos, a saber D. Alvaro Ozores de Sotomayor, que siguió la carrera eclesiástica, y al que su padre y su tía doña Constanza Rodríguez de Novoa como patronos del beneficio de Leirado, prestaron para el mismo, habiéndole expedido el título hacia 1530 el Obispo D. Diego de Avellaneda. Fue trasladado después a la parroquia de San Lorenzo de Salcidos, residiendo primero en la casa propia familiar, que aún se conserva en el lugar de Salcidos, y más tarde pasó a vivir a La Guardia, conservando este curato hasta que falleció en 1594.
El segundo hijo de aquel matrimonio fue don García Ozores y Sotomayor, que heredó la casa de Teanes, de quien descienden los condes de Camarasa y otros.
Fue el tercer hijo del mismo matrimonio doña María Ozores y Sotomayor, que se casó con D. Gómez Correa de Cerveira, vecino de La Guardia, donde residía en los años 1572 a 1576. Los escudos heráldicos que campean en la casa que fue de su propiedad, frente al extinto hospital de San Marcos, bajo la torre del reloj, son los blasones de esta familia. Véanse más detalles en nuestras notas acerca de dicho hospital.
Del matrimonio de doña María Ozores con D. Gómez Correa, nació doña Isabel Ozores de Sotomayor, que casó con D. Baltasar de Sequeiros, los cuales fueron padres de Fray Antonio de Sotomayor, Arzobispo de Damasco, Inquisidor General y confesor de Felipe IV, el cual nació en Santo Tomé de Freijeiro; de don Fray Francisco de Sotomayor, Obispo de Quito y de las Charcas, que nació en Valença do Minho, y don Fray Alvaro de Sotomayor, General de la Orden benedictina y que murió Obispo electo de Orense. Estos tres hermanos se criaron en la casa materna de La Guardia, al lado de su tío D. Alvaro, donde asistían a la escuela pública de niños de la villa.
Don Fray Antonio de Sotomayor fue catedrático de Prima en el convento de P.P. Dominicos de Santiago. Su tío, don Alvaro Ozores y Sotomayor, dispuso en su testamento la siguiente cláusula: “Item mando que se den veinte ducados a Fray Antonio de Sotomayor, Catedrático de Prima en la ciudad de Santiago, para libros de su estudio”.
Del matrimonio de doña Isabel Ozores y Sotomayor, hija de D. Gómez Correa y de doña María Ozores y Sotomayor, casada con don Baltasar de Sequeiros, proceden los condes de Priegue y Vizcondes de Santo Tomé. El primer conde de aquel título es don Baltasar de Sequeiros y Sotomayor y Silva, por concesión del Rey Felipe IV en 1643.
El cuarto hijo del matrimonio referido atrás fue doña Isabel Ozores y Sotomayor, que contrajo matrimonio en Portugal con D. Gonzalo Rodríguez de Araujo y Pimentel, y fueron tronco de la casa vincular de Barbeita, sita en la comarca de la plaza fuerte de Monzón.
El quinto descendiente del mismo matrimonio fue doña Mayor de Zúñiga, que casó con D. Alvaro Mendoza de Sotomayor, Señor de Vista Alegre, Barrantes y Villagarcía, de quienes vienen los marqueses de Villagarcía, Rubianes, etc.
Los cuatro primeros hermanos son los fundadores del monasterio de La Guardia
FUENTES Y BIBLIOGRAFIA:
NOTAS HISTÓRICAS SOBRE LA CASA DE TEANES
:El antiquísimo solar de la esclarecida familia de los Ozores radica en la ilustre casa de Teanes, sita cerca de la antigua villa y plaza fuerte de Salvatierra de Miño. En dicha casa nacieron preclaros varones que prestaron grandes servicios al Rey y a la Patria.
Entre ellos sobresale don Juan Rodríguez de Novaes y Ozores, que fue dueño de la misma casa y de la de Alcabra, situada cerca de ésta. D. Juan Rodríguez de Novaes se casó con doña Isabel Rodríguez de Sosa y tuvieron por hijos a D. Vasco Ozores, que heredó la casa de Teanes, y a doña Constanza Rodríguez de Noval, que se casó con D. Gonzalo Avalle, que llevó Alcabra.
D. Vasco tomó el apellido Ozores, último de los paternos y contrajo matrimonio con doña Ana Peláez o Páez de Sotomayor, de la ilustre casa de este apellido.
Estos tuvieron varios hijos, a saber D. Alvaro Ozores de Sotomayor, que siguió la carrera eclesiástica, y al que su padre y su tía doña Constanza Rodríguez de Novoa como patronos del beneficio de Leirado, prestaron para el mismo, habiéndole expedido el título hacia 1530 el Obispo D. Diego de Avellaneda. Fue trasladado después a la parroquia de San Lorenzo de Salcidos, residiendo primero en la casa propia familiar, que aún se conserva en el lugar de Salcidos, y más tarde pasó a vivir a La Guardia, conservando este curato hasta que falleció en 1594.
El segundo hijo de aquel matrimonio fue don García Ozores y Sotomayor, que heredó la casa de Teanes, de quien descienden los condes de Camarasa y otros.
Fue el tercer hijo del mismo matrimonio doña María Ozores y Sotomayor, que se casó con D. Gómez Correa de Cerveira, vecino de La Guardia, donde residía en los años 1572 a 1576. Los escudos heráldicos que campean en la casa que fue de su propiedad, frente al extinto hospital de San Marcos, bajo la torre del reloj, son los blasones de esta familia. Véanse más detalles en nuestras notas acerca de dicho hospital.
Del matrimonio de doña María Ozores con D. Gómez Correa, nació doña Isabel Ozores de Sotomayor, que casó con D. Baltasar de Sequeiros, los cuales fueron padres de Fray Antonio de Sotomayor, Arzobispo de Damasco, Inquisidor General y confesor de Felipe IV, el cual nació en Santo Tomé de Freijeiro; de don Fray Francisco de Sotomayor, Obispo de Quito y de las Charcas, que nació en Valença do Minho, y don Fray Alvaro de Sotomayor, General de la Orden benedictina y que murió Obispo electo de Orense. Estos tres hermanos se criaron en la casa materna de La Guardia, al lado de su tío D. Alvaro, donde asistían a la escuela pública de niños de la villa.
Don Fray Antonio de Sotomayor fue catedrático de Prima en el convento de P.P. Dominicos de Santiago. Su tío, don Alvaro Ozores y Sotomayor, dispuso en su testamento la siguiente cláusula: “Item mando que se den veinte ducados a Fray Antonio de Sotomayor, Catedrático de Prima en la ciudad de Santiago, para libros de su estudio”.
Del matrimonio de doña Isabel Ozores y Sotomayor, hija de D. Gómez Correa y de doña María Ozores y Sotomayor, casada con don Baltasar de Sequeiros, proceden los condes de Priegue y Vizcondes de Santo Tomé. El primer conde de aquel título es don Baltasar de Sequeiros y Sotomayor y Silva, por concesión del Rey Felipe IV en 1643.
El cuarto hijo del matrimonio referido atrás fue doña Isabel Ozores y Sotomayor, que contrajo matrimonio en Portugal con D. Gonzalo Rodríguez de Araujo y Pimentel, y fueron tronco de la casa vincular de Barbeita, sita en la comarca de la plaza fuerte de Monzón.
El quinto descendiente del mismo matrimonio fue doña Mayor de Zúñiga, que casó con D. Alvaro Mendoza de Sotomayor, Señor de Vista Alegre, Barrantes y Villagarcía, de quienes vienen los marqueses de Villagarcía, Rubianes, etc.
Los cuatro primeros hermanos son los fundadores del monasterio de La Guardia
FUENTES Y BIBLIOGRAFIA:
Juan de Herrera Y Su Influencia: Actas Del Simposio, Camargo, 14-17 Julio 1992
Escrito por Miguel Ángel Aramburú-Zabala Higuera,Javier Gómez Martínez,Fundación Obra Pía Juan de Herrera,Universidad de Cantabria
E. PARDO DE GUEVARA Y VALDÉS, «Osorio Eans Gago y su descendencia. Noticia de un linaje galaico-miñoto de comienzos del siglo XIV», Estudos em homenagem ao Professor Doutor José Marques, Universidade
do Porto, 2006, vol. I, págs. 479-497
INVENTARIO DE PAZOS Y TORRES-EL CONDADO. Asociación de amigos de los pazos
do Porto, 2006, vol. I, págs. 479-497
INVENTARIO DE PAZOS Y TORRES-EL CONDADO. Asociación de amigos de los pazos
martes, 8 de mayo de 2012
CABREIRA,HISTORIAS DE- A escola das Arras. O Cruceiro
. Esta foto foi tomada nos anos 50 cunha máquina kodak. Alguén pode pensar bon bon, nin tanto nin tanto, que a foto ten cores en nesa época pouca xenta tiña eses trebellos a cor, porque a primeira película fotográfica en cor moderna, KodaChrome, foi utilizada en 1935. E certo pero o truco está en que o que sacou a foto foi Antonio Fernandez, un home da parroquia que estuvera moitos anos nos Estados Unidos da América e por entonces, xa se sabe, os americanos levábannos dianteira en moitas cousas. Esta panorámica dende as Arras resulta moi interesante co a escola vella en primeiro plano e no fondo podese ver a igresia parroquial e as casas de Manuel Vaqueiro, por unha banda e por outra a casa da Señora Pepa do Cadavés, casada con Eugenio González a quen a Iglesia da época negou sepultura por ter abrazado a relixión protestante.Moito antes de facerse esta fotografia, nos anos vinte, na escola viviron durante algúns anos Josefina Fernandez e Santiago Presa Boente, que alquilaban unha habitación para a maestra e outras duas estancias como aulas para os cativos. Nesa etapa a maestra chamabase Doña Visitación. Hoxe é un estabelecemento de turismo Rural.

Deste Cruceiro falaremos en outra entrada porque non aparece inventariado pola Diocese e na sua base, oculta pola vexetación, conta cunha lenda que trataremos de clarificar.
FOTO SUPERIOR- cortesía de Marga Núñez.
viernes, 4 de mayo de 2012
SALVATERRA,HISTORIAS DE -CABREIRA. DANZA DAS FITAS
Esta testemuña gráfica sitúanos en Cabreira a finais dos anos corenta(1948). Na foto aparecen os bananeiros que escoltaban a estrada a San Roque desde a antiga via Porriño-Salvaterra, e que en moitos pobos franceses aínda se consérvan, dándolle un aspecto moito máis pintoresco as súas rúas.Esta imaxe está tomada durante os festexos polo día das Angustias, a sazón romería e festa no pobo. Pódese observar unha tipica danza de cintas ou fitas, ou danza do arquillo en Cabreira.A danza discorre arredor dun mastro (mástil) do que colgan cintas de cores que os bailadores (de seis a doce)collen dos extremos libres e teñen que trenzar e desenvolver nos distintos pasos dos que se compón a danza, que é o que se chama trenzado e cando xa están todas entretecidas, cambian a dirección do baile e descruzan as cintas.A día de hoxe este baile procesional está perdido na parroquia. Fixaros ben porque a o millor pode estar entre ó xentío, algún dous vosos pais, abós, ou bisabós.
Foto cortesía de Marga Núñez de Cabreira.
jueves, 3 de mayo de 2012
CABREIRA,HISTORIAS DE. reseña da parroquia nos anos trinta.
![]() |
| PETO DE ANIMAS SANROQUE |
Este apunte sobre Cabreira, extraido do libro "GEOGRAFIA DO REINO DE GALICIA, de Gerardo Alvarez Limeses, publicado no ano 1936 e no que aparece un breve aspecto da parroquia, formará parte dunha serie de anotacións, unhas veces persoais,(como é o caso desta) outras recollidas da tradición oral, que publicarei coa idea de que non se perdan. Neste particular debo citar a Marga, a meus pais e a calquer outra persoa no futuro, sen cuxa contribución non se me faría posible recompilar moitos dos datos e fotografias que irán aparecendo.
alumbrado eléctrico y hay cuatro tiendas-taberna" , Podemos referirnos as seguintes:
A Tenda de Pilar e Quino,
A Pilar da tenda, donde maís tarde tuvera unha sastrería Maximino Vaqueiro y posteriormente unha tasca o Señor Ricardo. Pilar da tenda o mesmo era oficiña de correos a donde viñan todos os envios postales como era o estanco.
A tenda de Soledad. Ainda se conserva a pequena casiña no cruce da estrada antiga a Salvaterra,
EFEMÉRIDE DA INFANCIA NO TORRÓN
Nunca tiven boa memoria visual como unha consecuencia lóxica das miñas cativas dotes para a observación. Non me acontece o mesmo coa nostalxia, que é un sentimento ao que dou refuxio máis veces das que quixera facelo. Unha e outra, memoria visual cativa e nostalxia exacerbada, compénsanse e poñen un contrapunto e permítenme recrear mentalmente, dun xeito fiel o camiño do Torrón ao Sanroque, cada revolta entre os muros, cada relevo do terreo, cada curva que describía como unha vide, aquelas vellas vides que marcaban o seu trazado a partir dos terreos de Julio e Rosa ata os castiñeiros centenarios que inundaban co seu froito o cachafundo dá costa dá Corteduria. Saïamos á corredoira á altura do pozo do Torrón. A vella roldana permitía tirar cun queixido de metal do cubo de cinc para beber e levarnos algunha sorpresa cando no seu interior aparecía algunha píntega ou tritón. Despois a carballeira de Laureano sumía a vereda cos seus muros tapizados de mofo, nun tramo fresco nas tardes do verán e nun inquietante corredor polas noites velando a luz co espeso teito que formaban as copas dos carballos. Ao seu termo e onde o camiño se bifurcaba para a ponte de Valdesodes á dereita, e subindo cara a casa do Señor Ramiro á esquerda , de novo a luz filtrábase só entorpecida por algunhas acacias. Xurdían entón as viñas e dunha canle de rego que discorría no marxen esquerdo, a auga se escapaba para refrescar o seu trazado e no inverno ese arroio improvisado uníase coa canle do Caselas que na Pontecenla se desbordaba e impedía o paso. Nin sequera as poldras perfectamente dispostas a ambos os dous lados cumprían a súa función se a enchente era abundante. Deixando atrás a Pontecenla as viñas escoltaban o seu paso. Un pequeno sendeiro(carreiro de can) entre os campos conducía á “tenda do Curiña”,de Quino e Pilar, onde os paisanos consumían as sobremesas entre tutes e chinchons, caféses de calcetin e beberaxes da terra........... despois a senda horadaba o terreo, escavaba os seus lindes e furaba na terra como unha toupeira humillándose diante dos castiñeiros dá Costa dá Corteduria.- chamada asi pola existencia dunha Curtidora de peles emplazada entre este e o camiño do Monte da Bouza- . Entón chegando ao final, despois de cumprir co seu labor de levar ás xentes pegando seus perfís, as súas imperfeccións, ofrecíalles unha ampla mostraxe da arte sacro presente no San Roque: o peto de animas, o cruceiro, a capela e non lonxe do conxunto a igrexa parroquial.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



